راهنماهای مجموعه های هخامنشی تخت جمشید و پاسارگاد

مکانی مجازی برای گفتگو و گردهمایی راهنماها و مردم

یک خاطره

سالها پیش و در اواسط دهه 70 شمسی، یک خانم انگلیسی که تمایل زیادی به شناخت فرهنگ و تمدن ایران داشت، به کشور آمده بود. در سفر به ارگ پارسَه (تخت جمشید) من به عنوان راهنما با او همراه شدم. پس از دیدار از ارگ پارسَه و نقش رستم و پاسارگاد، مجددا روز آخر به ارگ پارسَه رفتیم.

غروب دل انگیزی بود و ما در کناره کاخ آپادانا به نظاره به غروب زیبای مرودشت می نگریستیم. پس از مدتی سکوت یک سوال از من پرسید که زمینه ساز یک بحث جالب شد.
پرسید: شما بچه کجایی؟
گفتم: ایران
- نه منظورم این نبود، اینها که همش تعارفه، منظورم کجای ایران؟
+ مگه مهمه؟ اهل همینجا، متولد شیرازم و بزرگ شده شیراز، مرودشت و ....
- پس چرا لهجه نداری؟
+ خوب چون خانوادم از زمان پدر بزرگم بیشتر در دستگاه اداری کشور بودند به همین دلیل خانواده مادری و پدریم لهجه ندارند اما فامیلهای نزدیکمون لهجه دارند. ما هم از بچگی به همین شیوه تکلم کردیم و اصلا لهجه نداریم. البته باید بگم که خیلی ها توی ایران سعی میکنند لهجه نداشته باشند که  خوشبختانه ما از اولش نداشتیم.
- می دونید توی کشور ما به اونهایی که لهجه ندارند می گن بی ریشه! بی فرهنگ! بی اصالت!
در حالی که شدیدا بهم برخورده بود گفتم: اما اینجا برعکسه، اینها به دلیل تفاوت فرهنگیه و اصلا هم زشت نیست اتفاقا آخر با فرهنگیه.
- اگر کسی ریشه و اصالت داشته باشه باید نشونه هایی از اصالتش رو با خودش همراه داشته باشه ولی شما چیزی به همراه نداری. اغلب مهاجرانی که به انگلیس میان بدون لهجه هستند و یا با اصلا نمی تونن انگلیسی رو به خوبی تلفظ کنند. بنا براین در انگلیس ریشه نداشده و اصالتی ندارند.

خوب که فکر کردم دیدم واقعا حق با ایشونه. چرا ما اینقدر از لهجه هامون بیزاریم وسعی میکنیم اون رو نادیده بگیریم؟ وقتی به شیراز میرم آیا کسی از حرف زدنم می تونه بفهمه که شیرازیم؟ آیا مردم شهرهای دیگخ می تونند از لهجه من متوجه شهر زادگاهم بشوند؟ اگر جواب منفی باشه به این معنی که ریشه هام سست هستند. شاید بدون لهجه بودن زیباست اما مثل یک گل با ریشه سست میمونه که تند باد اون رو با خودش میبره. من می خواهم که ریشه داشته باشم و به این ریشه و اصالت افتخار کنم.
از اون روز خیلی سعی کردم تا لهجه های فراموش شده در نسلهای گذشته ام رو بازیابم. گرچه خیلی سخت بود ولی تا حدی موفق شدم اما هنوز نه کاملا. به هر حال وقتی از اولش اینطوری نبودی حالا دیگه سخته تا عادت کنی. الان سعی می کنم تا با لهجه صحبت کنم هر چند که وسط کار زیاد تپق می زنم.

شما چطور؟ آیا شما هم لهجه دارید؟ آیا شما اصالت دارید؟ آیا شما ریشه دارید؟ اگر جایی باشید و شروع به حرف زدن کنید آیا دیگران متوجه ریشه های فرهنگی شما می شوند؟



سعید نیکو

نوشته شده در ۱۳٩٠/۳/٢٢ساعت ٥:٢٢ ‎ب.ظ توسط parsnikoo نظرات () |